Róże w balocie
Czym wyróżnia się roślina sprzedawana w tzw. balocie?
Rośliną "balotową" są najczęściej drzewa i krzewy liściaste i iglaste, co oznacza, iż dopiero wzejdą (sprzedawane wczesną wiosną) lub już skończyły na ten rok swój wzrost. Taki krzew róży ma skrócony system korzeniowy, owinięty folią z niewielką ilością żyznej ziemi. Pędy mocno przycięte, zabezpieczone są przez producenta naturalnym woskiem - wszystko po to, aby podczas przechowywania roślina nie utraciła zbyt dużo wody.
PORADA ZAKUPOWA: Przy zakupie wczesną wiosną róż zwróćmy uwagę na jej pędy - czy nie są połamane oraz czy osadzone na nich pączki są zdrowe i w miarę duże.
Sadzimy róże:
Najważniejszym zabiegiem jest przygotowanie odpowiedniego podłoża - wykopujemy szeroki i głęboki dołek, a w miarę potrzeby wymieniamy ziemię z zawartością kompostu. Zalecane jest, aby roślinę po rozpakowaniu oczyścić z podłoża w którym jest zawinięta, a następnie zanurzyć ją na 3-4 godziny w wodzie. Nie wiemy, ile czasu krzewy spędziły w szkółce, więc nawodnienie napowietrzy i przywróci turgor roślinie. Zalewamy także miejsce sadzenia po okryciu rośliny podłożem nie ugniatając go stopą.
Różne róże
Większość odmian o bardzo dekoracyjnych kwiatach nie pochodzi z naszego regionu, bądź jest po prostu wrażliwa na mrozy, dlatego powinny być szczepione na podkładce róży Rosa canina, której pędy i korzeń idealnie zimuje w polskich warunkach. Miejsce szczepienia warto ukryć w glebie na głębokości około 5 cm.
Podczas sadzenia nie wolno stosować żadnych nawozów sypkich czy płynnych. System korzeniowy może zostać spalony przez sole mineralne.
Róże wielkokwiatowe, rabatowe i pnące:
Róże sprzedawane w balocie możemy podzielić na róże rabatowe - krzaczaste, o średniej wielkości kwiatów zebranych na końcach pędów, pnące o silnych pędach długości nawet 2 metrów oraz wielkokwiatowe, uważane za najcenniejsze. Ich pędy są sztywne na około jednego metra wysokości, na ich końcach wyrasta duży kwiat. W zależności od tego, którą z form wybierzemy, ilość miejsca i słońca musi być wystarczająca.
Autor: Beata Dulko-Kaszowska
Skomentuj ten artykuł: